08 juli 2013
Swami Willie heeft weer iets om over na te denken.
Het lijkt allemaal zo voor de hand te liggen, maar ...
... wie kan het en wie doet het.
In de huidige, langzaam aflopende maatschappij, denkt en werkt het overgrote deel der mensen nog enkel met en vanuit het hoofd.
Het hart is een bijna vervangbaar ruilmiddel geworden, dat enkel nog als bloedpomp gebruikt wordt.
Doet ie het even niet meer, dan leggen we er nieuwe aders omheen of plaatsen een hartritme pompje in het hart.
Razend knap allemaal.
Maar het lost zo weinig op.
Meestal slechts tijdelijk.
Het is als met files op de snelwegen.
Als er opstoppingen zijn, dan gaan we naar de meest voor de hand liggende oplossing zoeken.
Die wordt meestal gevonden in verbreding van de rijstroken en het uitbreiden daarvan.
Maar het effect is slechts tijdelijk.
Binnen de kortste keren stroopt het verkeer ergens anders weer op.
Nou dan gaan we daar toch ook een baantje bij asfalteren.
Goed voor de economie.
Maar het lost helemaal niets op.
Er wordt niet naar de ware oorzaken gekeken.
Helaas denkt men nog steeds niet veel dieper dan het oppervlakte vel.
De buitenste schil van het probleem, daar wordt naar gekeken.
De economie loopt niet zo goed.
Wordt gezegd.
Het Internationaal Monetair Fonds heeft bij monde van mevrouw Lagarde de groeiverwachting voor de komende tijd weer wat naar beneden bijgesteld.
Dat zal nog wel een paar keer gaan gebeuren.
Geld is echter niet het probleem.
Werk en banen ook niet.
Het probleem zit hem in het hoofd.
Als er geen verbinding met het hart is en/of gemaakt wordt, dan komen we nooit uit de crisis.
Het is geen crisis.
We zitten in een machtig interessante overgangsfase naar een andere manier van denken werken en zijn.
Al diegenen die echt nog denken dat je met je verstand alles op kunt lossen, die zitten er gruwelijk naast.
Zonder hart geen leven.
Zoals Swami Willie dat mij verteld heeft.
De problemen zullen opgelost kunnen worden als men er toe overgaat een brug te slaan tussen hoofd en hart.
Gebeurt dat niet, dan is complete chaos het volgende dat op ons pad komt.
Aan de huidige regeringen kun je goed zien dat die nog vanuit het oude denken werken.
Ze denken dat er met wetten en dwangmaatregelen en straffen oplossingen gevonden worden voor de recessie.
In de landen rond de Middellandse zee is al goed te zien dat het volk dat soort denken al lang niet meer steunt.
In Brazilië is het gewone volk het ook zat.
De president daar, niet toevallig een vrouw, heeft toegezegd naar de demonstranten te luisteren en te kijken hoe en wat in het regeringsbeleid meegenomen kan worden.
Heel verstandig dus.
Oké, het zegt nog niet veel, maar het is in ieder geval een stuk beter dan wat er in Europa en Noord Afrika gebeurt.
Waarom zijn de mensen in die landen de straat op gegaan?
In de eerste plaats omdat de omstandigheden in die landen zwaar te wensen over lieten en laten.
Zeker in de fundamentalistische landen, waar religieuze leiders het voor het zeggen hebben, zijn de leefomstandigheden, zeker voor vrouwen, bar slecht.
Bovendien leven de mensen in de warmere landen van nature al meer met en vanuit hun hart.
Angst heeft hen lang in hun hok gehouden.
Maar de beer is los.
Het hart accepteert de overheersing van het hoofd niet meer.
Niet voor niets zijn overal ook vrouwen de straat op gegaan, vaak met gevaar voor eigen leven.
Een groot bewijs dat het hart terrein aan het winnen is.
En in snel tempo.
Hier in het wat killere noord Europa regeert het hoofd nog steeds.
Maar ook hier komen steeds meer mensen in de knoop.
De gewone man en vrouw voelen dat het oude liedje dat de regeringen blijven zingen meer en meer aan helderheid en schoonheid is gaan inboeten.
Overal zal het hart de mensen voor zichzelf en dus ook voor hun medemensen beschermen tegen de beslissingen die nog steeds met het hoofd genomen worden.
Zolang de regering voor het merendeel door juridisch- en economisch geschoolde mensen blijft bestaan, zal iedere maatregel langs de meetlat van, door dezelfde soort mensen vastgestelde, wetmatigheden worden gehouden.
Met als desastreuze uitkomst steeds weer de verkeerde maatregelen.
Onze eigen minister president Mark Rutte mocht aan het begin van zijn eerste regeerperiode bij zijn Amerikaanse collega Barrack Obama op visite komen.
We weten dat hij uitstekend engels spreekt.
Maar.
Voor het oog van de internationale camera's maakte hij zich toen al onsterfelijk belachelijk door drie woorden engels te spreken: "Jobs, jobs, jobs."
Je zag Obama denken: "Bedoelt hij Steve? Ik heet Barrack Obama en geen Steve Jobs."
Beschaafd als hij is bleef hij vriendelijk naar Mark Rutte lachen.
"Gekken moet je altijd vriendelijk bejegenen." zal hij gedacht hebben, of op zijn minst gedachten van soortgelijke strekking.
Jobs.
Banen.
Werk.
Geld verdienen.
Dat is het uitgangspunt van waaruit men oplossingen voor ieder opdoemend probleem zoekt.
Maar is dat vertrekpunt wel zo heilig?
Volgens de Swami niet.
Hij zegt niet dat er geen werk gedaan meer hoeft te worden.
Maar de verdeling van werk in taken en haar honorering moet danig op de schop.
De gewone man en vrouw laat zich niet langer in slavernij aan baantjes binden waar alleen de directeuren en de hoge dames en heren in Den Haag van profiteren.
Ik weet zeker dat iedereen graag aan het nieuwe denken mee wil werken.
Maar dan wel met het hart als leider en het hoofd als secondant.
Was vanuit mijn hart geschreven en getekend namens Swami Willie,
hartengroet,
Dirk
Geen opmerkingen:
Een reactie posten